OPINIE: De Belgische bemoeizucht met Israël versus de Amerikaanse ‘inmenging’
De gebeurtenissen van de afgelopen week leggen een diepgewortelde hypocrisie bloot in het Belgische politieke landschap. Brussel heeft er een gewoonte van gemaakt zich dagelijks te mengen in de interne aangelegenheden van de staat Israël. Men lijkt er soms te vergeten dat de Wetstraat niet in Jeruzalem zetelt.
Simon Stern
Toch reageert datzelfde Brussel nu plots verontwaardigd op de terechte kritiek van de Amerikaanse ambassadeur Bill White.
Selectieve verontwaardiging in Brussel
Het is stuitend ironisch dat België, dat zich profileert als het morele kompas van het Midden-Oosten en jaarlijks honderden miljoenen euro’s aan Palestijnse organisaties schenkt, nu spreekt over “ongepaste inmenging”.
Wanneer België kritiek uit op Israël, heet het ‘mensenrechten’. Wanneer Amerika kritiek uit op België, heet het plots een schending van de soevereiniteit.
De aanval op de besnijdenis: een bittere waarheid
De feiten liegen niet: de juridische strijd tegen de moheliem (rituele besnijders) is een directe aanval op de Joodse identiteit in al haar geledingen. Onder het mom van regelgeving, is dit opnieuw een rondje joden pesten.
Het gaat hier om de vrijheid om de besnijdenis uit te voeren exact zoals dat al 3.000 jaar lang, zonder enige verandering, door het Joodse volk wordt gedaan. Dit is een fundamenteel religieus gebod dat nu in België strafrechtelijk wordt vervolgd. Elke poging van de overheid om aan de details van dit eeuwenoude ritueel te tornen, is een onacceptabele aantasting van onze godsdienstvrijheid.
Absolute consensus: Geen ruimte voor mediamanipulatie
Het is cruciaal om te begrijpen dat over dit onderwerp een volledige consensus bestaat binnen de Joodse gemeenschap. De media geven graag een podium aan een handvol wereldvreemde clowns en provocateurs die nu plots “klacht” indienen, terwijl zij nota bene hun eigen drie! kinderen hebben laten besnijden.
Dergelijke figuren, die op één hand te tellen zijn, worden misbruikt om een schijn van verdeeldheid te creëren die er niet is. Het voltallige Joodse volk staat schouder aan schouder: een verbod op de brit mila is een directe poging om Joods leven in dit land onmogelijk te maken.
De lastercampagne tegen Michael Freilich
Het is stuitend dat parlementslid Michael Freilich als “verrader” wordt gebrandmerkt. Men beschuldigt hem ervan internationale diplomatieke steun te hebben gezocht tegen deze religieuze vervolging.
Het bestempelen van een volksvertegenwoordiger als verrader omdat hij een bondgenoot om hulp vraagt terwijl de grond onder de voeten van zijn gemeenschap brandt, vormt een gevaarlijk precedent.
Amerika is een bondgenoot, geen vijand
De veiligheid van België en de gehele NAVO-structuur rust op Amerikaanse schouders. Zonder die steun zou de geschiedenis van dit land er heel anders hebben uitgezien.
Het is dan ook stuitend dat sommige Belgische politieke groeperingen meer sympathie lijken te hebben voor terreurbewegingen zoals Hamas dan voor onze belangrijkste democratische bondgenoot. De VS is Hamas niet; het is de bewaker van onze vrijheid, en het is kortzichtig om hen de mond te snoeren wanneer zij ons wijzen op onze eigen tekortkomingen.
Twee maten, twee gewichten
Indien deze wetgeving andere minderheden zou treffen — denk aan vrouwen of de zwarte gemeenschap — zou de roep om internationale, morele en diplomatieke solidariteit universeel zijn. Voor de Joodse gemeenschap gelden blijkbaar andere maatstaven.
De voorbije week heeft België bewezen dat de tolerantie waar het zo prat op gaat, niet voor iedereen geldt. Het klimaat is er voor joden echt verstikkend, dit is erger dan we ooit konden denken.
Dit opiniestuk is de mening van de auteur, en niet noodzakelijk dat van het magazine Joods Actueel.