“Vandaag zit elke Jood in België op de beklaagdenbank”

6 mei 2026 markeert de zwartste bladzijde in de Belgische geschiedenis sinds de Holocaust. De indiening van de strafrechtelijke vervolging tegen mohels (rituele besnijders) door het Antwerpse parket is geen normale juridische procedure. Het is het voortgaan van een al langlopende frontale, antisemitische vervolging ‘volgens het boekje’. 

Door Simon Stern (dit artikel verscheen eerder op Doorbraak.be)

Het is een gotspe dat de Belgische staat zich laat gijzelen door de ziekelijke provocaties van de zelfverklaarde ‘rabbijn’ Moshe Aryeh Friedman (een moderne, aan Teheran gelinkte ‘kapofiguur’). Friedman is een volledig geïsoleerde figuur, een man die al in 2006 door de voltallige Joodse gemeenschap werd uitgestoten nadat hij deelnam aan de beruchte ‘Holocaustontkenningsconferentie’ in Teheran.

Dat Justitie gehoor geeft aan de doelbewuste leugens van deze geïsoleerde enkeling, wiens hele bestaan gewijd is aan het vervolgen van zijn eigen volk (en die nota bene zijn eigen drie kinderen heeft laten besnijden) getuigt van een totaal moreel bankroet.

Schijn van rechtvaardigheid

Je mag niet vergeten: zelfs de meest vreselijke regimes in de geschiedenis hadden parlementen, rechtbanken, aanklagers en advocaten. Alles verliep volgens de regels van het ritueel, maar dat vermindert in niets de gruwel van de daden die zij bevalen. Ook mijn grootvader werd door een rechtbank voor dwangarbeid naar Siberië verbannen vanwege het belijden van zijn Jodendom. Alles verliep daar strikt ‘volgens het boekje’. Het is een vlek die nooit van hun gezicht gewist zal worden.

Dat zou pas kindermishandeling zijn

De hypocrisie is stuitend. In een land waar de meest ingrijpende medische experimenten bij minderjarigen worden toegejuicht, durft men de Briet Mila (een heilig verbond dat duizenden jaren oud is) te criminaliseren. Men spreekt over ‘bescherming’, terwijl er nog nooit een kind schade heeft ondervonden van een basisbesnijdenis uitgevoerd door een ervaren mohel.

De echte schade voor een Joods kind zou juist de weigering van dit verbond zijn. Wij zouden het onze ouders nooit vergeven als zij ons dit recht op onze identiteit hadden ontnomen door de basisregels van de Joodse leer niet strikt na te leven. Een besnijdenis die niet exact volgens de Joodse wet wordt uitgevoerd is voor ons geen medische ingreep, maar een onherstelbare schending van onze spirituele integriteit. Dat zou pas kindermishandeling zijn.

Meten met twee maten

Terwijl België moord en brand schreeuwt over de ‘inmenging’ van onze Amerikaanse bondgenoot na de terechte kritiek van ambassadeur Bill White, wijst diezelfde Belgische politiek dagelijks met een moraliserend vingertje naar Israël. In plaats van naar zichzelf te kijken, kiest zij ervoor de Joodse minderheid en haar volksvertegenwoordigers te viseren. België bijt in de hand die haar beschermt en vertrapt de traditie die haar geweten vormt.

Vandaag zit elke Jood in België op de beklaagdenbank. Wij trekken één lijn

Laat twee feiten kristalhelder zijn: de dag dat de Briet Mila hier niet meer exact volgens de Joodse leer kan worden uitgevoerd, is de dag dat de laatste Jood België zal verlaten. Dat zal het definitieve einde betekenen van België als een democratische en humane natie.

Dit is een wake-upcall. Het is vijf voor twaalf voor de politieke leiding en het rechtssysteem van dit land. Het zijn niet gewoon enkele mohels die hier worden aangevallen. Vandaag zit elke Jood in België op de beklaagdenbank. Wij trekken één lijn. Wij zullen niet buigen voor deze vervolging.

Stop met het betalen van lippendienst aan de Joodse gemeenschap in toespraken over ‘nultolerantie voor antisemitisme’. Toon de moed om deze waanzin te stoppen, staak de achtervolging en creëer onmiddellijk een wettelijk kader zodat Joden simpelweg Jood kunnen zijn in België. Red hiermee op zijn minst een deel van uw verloren eer.